Petra was pas over 2 weken uitgerekend. Ze voelt zich niet goed en de verloskundige meet een te hoge bloeddruk. Bij urinecontrole blijker er eiwitten in te zitten en wordt Petra in het ziekenhuis opgenomen. De bevalling wordt ingeleid, waardoor Petra de controle over de weëen-activiteit verliest en in paniek raakt. Baby Max wordt geboren en iedereen is lovend over Petra's prestatie, maar het gevoel wat Petra bijblijft is dat van een falend lijf, wat haar in de steek heeft gelaten. De medicatie zorgt ervoor dat het verliefde gevoel, wat de lichaamseigen Oxytocine normaal geeft, nu geen effect heeft. Als ik Petra feliciteer met haar zoontje en vraag waar hij is zegt ze; "Hij slaapt al 3 uur lekker op zijn eigen kamertje". 

Als ik boven op de babykamer kom zie ik een bevroren baby, die met grote ogen rondkijkt. Hij vraagt geen aandacht en huilt niet om hulp. Max voelt dat hij zijn moeder nu niet kan belasten en vraagt niet om eten. Geeft liever zijn leven voor het welzijn van zijn mamma. 

Zodra ik, met toestemming van Petra, Max oppak en zijn gekwelde blik zie zeg ik: "Wat heben jullie een horror-bevalling achter de rug zeg!" Wat gaat er in je om Petra? Hortend en stotend komt het verhaal eruit. Als Petra huilt, huilt Max hartverscheurend mee. Ze zijn hier samen doorheen gegaan en verwerken dit ook door de ervaring samen te "verhuilen". 

Na een uurtje komt er ontspanning in het lijf van Petra en verzacht de blik van Max. Max nestelt zich in de armen van zijn moeder en ik zeg: "Wat een prachtig stel zijn jullie! Kijk toch eens hoe verliefd hij naar je kijkt. Een echte lovestory." Petra zucht: "Ja, wat een plaatje hè, mijn zoon?"